Kunst als houvast # 8

Is het niet zo dat een herinnering een veel diepere betekenis krijgt als je doordenkt op de onduidelijkheden en vaagheden waardoor zo’n herinnering meestal omgeven is? Datgene wat we niet scherp in het geheugen hebben doet dan een beroep op ons inbeeldingsvermogen en haalt gebeurtenissen uit het onderbewuste naar boven. Zo ontstaat er een alomvattende herinnering die gebaseerd is op een mix van realiteit, gevoel  en inbeelding.
En gek genoeg ligt die meestal veel dichter bij de wezenlijke inhoud en betekenis van wat er gebeurd is.

Bij de kunst werkt het ook zo. Door vage, niet ingevulde of verborgen delen in het kunstwerk, wordt je aangesproken op je fantasie. Wordt je inbeeldingsvermogen geactiveerd. Met andere woorden: je bekwaamheid om voorbij het zichtbare beeld te kijken wordt ‘aan’ gezet.

Deze foto heeft ook wel wat elementen voor deze manier van kijken.
Het regenachtige waas waarachter het landschap ligt, de tekening in de luchtpartij, het rode, littekenachtige accent in de helling op de voorgrond. De weglopende groen gekleurde bosrand die zich uiteindelijk achter de voorgrond lijkt te willen verbergen.
Dit alles geeft je genoeg handreikingen om voorbij het zichtbare beeld te kijken.
Misschien dat deze manier van kijken je brengt bij een waardevolle, alomvattende herinnering die in je onderbewuste is opgeslagen en waarvan het bestaan je is ontglipt.

juni 2020
Wil Friesen