Kunst als houvast # 6

De (moderne) mens heeft de onweerstaanbare drang om dingen te beheersen. Zo wil hij ook het landschap onderwerpen. Ruimtesondes brengen het tot op de millimeter in kaart. Er worden lijnen getrokken. Er komen afrasteringen. Het wordt tot eigendom gemaakt. Het wordt tot productiefactor gemaakt. Het moet zich gedragen zoals de mens dat wil.
Maar laat de natuur zich onderwerpen? Laat de aarde zich onderwerpen?

Ik denk het niet. Immers, regelmatig laat de aarde zien èn voelen dat zij zich niet laat onderwerpen. Dan ontwaken haar – gewoonlijk slapende – oerkrachten. Gelukkig, meestal maar kort.
En de mens kan niet anders dan lijdzaam toezien en het laten gebeuren.

In het vandaag opgenomen landschap kan een verbeelding worden gezien van deze verhouding tussen mens en aarde. De zucht naar beheersing is uitgedrukt in het rode symbool rechtsonder. Opgenomen in een vlak wat op gecultiveerde aarde lijkt.
Dat teken staat er hoe dan ook nièt overtuigend. Eerder kwetsbaar, onzeker. Alsof het wil aangeven dat hier iets wordt gewild wat niet kan. Er is ook het zich daarachter ontvouwende landschap. In een dynamisch samenspel tussen aarde en lucht werken er de vormgevende krachten zonder zich rekenschap te geven van de mens.
…beheersing van de aarde is een illusie.

mei 2020
Wil Friesen