Tussen niet-zien en weer-zien

Tussen niet-zien en weer-zien

Wil Friesen en zijn zoon Gijs Friesen liepen al enige tijd met het plan voor een expositie waarbij de beelden van Wil zouden worden begeleid door geluidscomposities van Gijs. In ‘Tussen niet-zien en weer-zien’ ervaar je hoe deze twee werelden voor het eerst samenkomen. Na meerdere bezoeken aan het Odapark besloten de twee om het materiaal voor deze expositie rechtstreeks uit het park zelf te halen.

De beelden van Wil

Wil werkt met analoge fototechnieken. Daarbij zoekt hij het grensgebied van de fotografie op. Zijn werk laat zien dat er niet altijd een camera nodig is om tot fotografische beelden te komen. 

Het werk van Wil bevindt zich altijd op de grens van niet-zien en weer-zien. Vanuit die gedachte werd de verbinding gelegd met de legende van Sint Oda, naamgeefster van het park.

Volgens de legende werd deze Schotse prinses blind geboren. Ze werd op bedevaart gestuurd naar Luik, waar zich een wonder voltrok: bij het graf van de heilige Lambertus werd ze weer ziende.

Bij Wil en Gijs kwam de vraag op wat er verscholen ligt in dat gebied tussen zien en niet-zien: een haast filosofische kwestie.  Ze weten het antwoord natuurlijk niet. Toch konden ze er niet meer omheen: de expositie moest in beeld en geluid gaan over precies die vraag: hoe zie je de dingen in die fase van niet-zien naar weer-zien? Je kunt je voorstellen dat de zintuigen van iemand die niet ziet, zich op een heel diep niveau ontwikkelen. Vooral het horen en voelen worden intenser beleefd. Zeker voor de spirituele Sint Oda moeten geluiden belangrijk zijn geweest als vertolking van gevoel, sfeer en verbinding met het hogere.

Met deze gedachte in het achterhoofd heeft Wil zijn werken voor deze expositie gemaakt.
Door het spel tussen licht en donker, scherp en onscherp, krassen, vlekken en kleurverschuivingen, roept hij een stemming op van hoe de wereld gezien zou kunnen zijn in die overgangsfase van niet-zien naar weer-zien.

De soundscape van Gijs

In de compositie van Gijs horen we een vergelijkbaar proces. Flarden van geluiden roepen enerzijds herkenning op maar zijn tegelijkertijd niet helemaal te plaatsen.

Gijs heeft de beelden van Wil als directe inspiratiebron genomen voor zijn compositie. Hij nam ze letterlijk bij de hand tijdens het componeren. De muziek die zo ontstond kun je zien als een vertaling van Wil’s werken. Gijs gebruikt hiervoor realistische geluiden uit de natuur (waaronder veldopnamen uit het park zelf), akoestische muziekinstrumenten en andere klinkende materialen. We horen onder meer akoestische gitaar en een rebec – de middeleeuwse voorloper van de viool. Die elementen heeft hij ingebed in een soundscape waarin de sfeer van Wil’s beelden en hun relatie tot het park merkbaar, voelbaar en hoorbaar wordt.

Gijs over zijn werkproces: “Ik werk normaal gesproken voor mediaproducties, dus mijn uitgangspunt is altijd om een verhaal, concept of idee te versterken met muziek. Het mooiste is dan als het uiteindelijk een soort ‘1+1=3’ wordt: de muziek is niet alleen een ondersteuning, maar vormt een nieuw geheel met het onderdeel waarvoor de muziek gemaakt is.”

Vader en zoon creëerden zo vanuit hun intieme verstandhouding een unieke situatie in beeld en geluid. 

Tussen niet-zien en weer-zien
20 sept 2026 t/m 3 jan 2027

Theehuis Odapark
Merseloseweg 117
Venray

open van dinsdag t/m zondag